Gevonden

Soms levert zoeken resultaat op.

Vandaag deed het dat. 

Ik zit aan het graf van mijn grootouders en laat nogmaals tot me doordringen dat mijn grootvader slechts 53 is geworden en mijn oma vanaf haar 56e tot aan haar dood op haar honderdste nooit getaald heeft naar een nieuwe levensgezel.

Ze had hem immers al gevonden in mijn opa.

Ze kregen samen een hele rij kinderen en verloren er helaas ook een paar. Waaronder de toen 4 jarige tweelingbroer van mijn vader. In de oorlogsjaren was dat.

Mijn vader is van zomer 1940.

Begraafplaatsen stemmen tot nadenken. 

Zo heb ik nu ook ineens in beeld dat mijn oma 3 jaar ouder was dan mijn opa. 

Mijn vader zette die trend door toen hij mijn moeder vond die een jaar ouder was dan hijzelf. 

Leeftijd zegt zo weinig als je elkaar gevonden hebt. 

Ergens hier op deze begraafplaats was ooit ook het graf te vinden van mijn vaders broer. 

Zeer waarschijnlijk is dat nu nergens meer. 

Ik kwam het in ieder geval niet tegen op mijn zoektocht naar dit graf. 

Nooit heb ik mijn opa gekend, ik werd pas 8 jaar na zijn dood geboren, toch voel ik me wel degelijk met hem verbonden. 

Door de verhalen, maar ook door het besef dat hij iemand was om van te houden. 

Daar vanaf stammen legt een stevige basis onder je bestaan. 

Liefde verdwijnt nooit. 

Zolang mensen zich herinneren dat je bestond leef je voort in hen. 

Er kwamen vandaag aan dit graf tranen naar boven. 

Vanwege mijn onbekende opa, vanwege mijn gemiste grootmoeder en vanwege al die anderen die me dierbaar zijn en me al voorgingen in de dood. 

Het is goed om die tranen te laten komen. 

Ze voorkomen dat de pijn om het gemis ern eigen leven gaat leiden en een belemmering vormt voor mijn eigen bestaan. 

De wind trekt aan, de wolken nemen toe, 
het wordt tijd om mijn grootouders weer met rust te laten. 

Tijd om terug te keren naar mijn kinderen. 

Het leven lonkt.